Αποτελεί την πρώτη προσπάθεια να αποκτήσει το ελληνικό έθνος, ακόμη κάτω από τον ξένο ζυγό, περιοδικό δημοσίευμα γενικής παιδείας. Το γεγονός έχει ιδιαίτερη σημασία εφόσον με αυτή την πρωτοβουλία και τις αναληφθείσες ενέργειες εγκαινιάζεται ο ελληνικός φιλολογικός Τύπος. Στα δέκα χρόνια της έκδοσης του αντιμετώπισε πολλά προβλήματα που αναφέρονται ιδίως στις εκδοτικές δαπάνες, τις οποίες με πολύ δυσκολία αντιμετώπιζαν οι υπεύθυνοι εκδότες. Τα θέματα που παρουσιάζονται στην πρώτη περίοδο του περιοδικού αναφέρονται στη κλασσικά φιλολογία και τη γλώσσα, την αρχαία ποίηση και την μυθολογία, τα οποία διαπραγματεύεται ιδίως ο Αθανάσιος Βογορίδης , νέος λόγιος, μέλος της φιλολογικής Εταιρείας και δάσκαλος φιλοσοφίας στο Λύκειο του Βουκουρεστίου. Ο κύριος όγκος της ύλης του περιοδικού όπου αναδεικνύεται ο ελληνικός, ο «εθνικός» χαρακτήρας που καλύπτεται από τα θέματα που προαναφέρθηκαν με έμφαση επίσης σε μελετήματα , πρότυπα ή μεταφρασμένα, των θετικών επιστημών. Παράλληλα αναδεικνύεται και ο κοσμοπολίτικος χαρακτήρας του αφού μέσα στους αρχικούς στόχους των εκδοτών και εμπνευστών υπήρξε όχι μόνο η ενίσχυση του ελληνικού χαρακτήρα του, αλλά και η άμεση επαφή και γνώση των ευρωπαϊκών πνευματικών και πολιτισμικών επιτεύξεων.
Εκδιδόταν από το 1792 έως το 1816 στο Παρίσι. Επρόκειτο για γαλλικό λογοτεχνικό περιοδικό.
Με 16 σχολεία και ινστιτούτα και 78 ερευνητικές δομές, κυμαίνεται από επιστήμη, τεχνολογία, ιατρική, φαρμακευτική, φυσικές και αθλητικές δραστηριότητες, μέχρι νομικά, πολιτικές επιστήμες, οικονομικά και διαχείριση.
Ιδρύθηκε το 1739 και είναι ένας ανεξάρτητος οργανισμός. Γενικός στόχος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών είναι η προώθηση των επιστημών και η ενίσχυσή τους στην κοινωνία.
Εταιρεία η οποία ιδρύθηκε το 1799 στο Παρίσι και υπήρχε μέχρι το 1804. Ιδρυτές οι Roch-Ambroise, Cucurron Sicard, Louis-François Jauffret και Joseph de Maimieux.
Κύκλος Γάλλων λογίων και φιλελεύθερο φιλοσοφικό ρεύμα με έντονα πολιτικά ενδιαφέροντα. Υποστήριζαν τις ιδέες του Διαφωτισμού απορρίπτοντας το πνεύμα της Τρομοκρατίας.
Επιτροπή η οποία ιδρύθηκε το 1823 στο Λονδίνο με σκοπό την υποστήριξη της Ελληνικής Επανάστασης και έδρασε έως το 1826.
Ο Jean François Boissonade de Fontarabie ήταν ένας Γάλλος κλασικός λόγιος. Γεννήθηκε στο Παρίσι. Το 1792 εισήλθε στη δημόσια υπηρεσία κατά τη διοίκηση του στρατηγού Dumouriez. Εκδιώχτηκε το 1795 και αποκαταστάθηκε από τον Lucien Bonaparte. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, υπηρέτησε ως γραμματέας του νομού Άνω Μαρν. Στη συνέχεια, παραιτήθηκε μόνιμα από τη δημόσια απασχόληση, προκειμένου να αφιερώσει το χρόνο του στη μελέτη της ελληνικής και το 1809 διορίστηκε αναπληρωτής καθηγητής ελληνικών σε σχολή στο Παρίσι.
Ολλανδός προτεστάντης ιερέας του Ολλανδικού Προξενείου, δάσκαλος, ειλικρινής φίλος και προστάτης του Αδαμάντιου Κοραή.
Ολλανδή φιλόσοφος. Και οι δύο γονείς της πέθαναν το 1735. Στην ηλικία των είκοσι τριών, η van Lynden ήθελε να παντρευτεί τον πάστορα Adriaan Buurt. Οι συγγενείς της θεώρησαν ακατάλληλο τον προτεινόμενο γάμο μεταξύ της ευγενούς van Lynden και του μη ευγενούς υπουργού και απαγόρευαν το γάμο της έως ότου η van Lynden θα έφτανε στην ηλικία των 25. Εντέλει παντρεύτηκαν στο Ρότερνταμ στα 1942. Έκανε μια συνοπτική εκδοχή της "Στοχαστικής Θεολογίας" το 1766. Έγραψε ξανά αυτό το βιβλίο σε μορφή ερώτησης-απάντησης. Μετά το θάνατο του Buurt το 1781, η van Lynden δημοσίευσε τo έργο: " Vervolg der daadelyke godgeleerdheid van Adriaan Buurt".
Ο Ζαν-Μπατίστ Γκασπάρ ντ' Ανς ντε Βιλουαζόν (γαλλ. Jean-Baptiste Gaspard d’Ansse de Villoison, 5 Μαρτίου 1750 – 28 Απριλίου 1805) υπήρξε Γάλλος φιλόλογος και καθηγητής των ελληνικών στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων. Έγινε γνωστός για την ανακάλυψη του κώδικα Codex Venetus A της Ιλιάδας του Ομήρου και την ανακάλυψη της τσακωνικής γλώσσας. Μιλούσε ελληνικά, εβραϊκά, συριακά και αραβικά. Επίσης, το 1791 έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας των Επιγραφών και των Καλών Γραμμάτων. Απεβίωσε στις 28 Απριλίου 1805 στο Παρίσι.
Γάλλος Ελληνιστής και αρχαιολόγος. Γεννημένος στο Ντιζόν, και αρχικά προοριζόταν για την ενασχόληση με τα νομικά, ωστόσο, στην πορεία, εγκατέλειψε την οπτική αυτή και στράφηκε στη μελέτη των κλασικών. Η (ανώνυμη) μετάφραση του Chariton's Callirhoe (1763) τον χαρακτήρισε ως εξαιρετικό Έλληνα λόγιο. Μετά την ίδρυση του αυτοκρατορικού πανεπιστημίου, διορίστηκε καθηγητής ελληνικής λογοτεχνίας (1809) με τον Βοϊσονάδη ως βοηθό του. Το καλύτερο έργο του Larcher ήταν η μετάφραση του Ηρόδοτου.
Ο Ετιέν Κλαβιέρ (Étienne Clavier, 26 Δεκεμβρίου 1762 Λυών – 18 Νοεμβρίου 1817 Παρίσι ) ήταν Γάλλος δικαστικός, λόγιος και φίλος του Αδαμάντιου Κοραή. Γεννήθηκε το 1762 στη Λυών κι ήταν γιος ενός ευκατάστατου εμπόρου. Σπούδασε αρχικά λατινικά κι αρχαία ελληνικά, κι έπειτα νομική στο Παρίσι. Γνώρισε τον Κοραή, που έφτασε στο Παρίσι στις 24 Ιουνίου 1788 και συνδέθηκε μαζί του με φιλία, που διήρκεσε για πολλά χρόνια, μαθαίνοντας ελληνικά και φιλοξενώντας τον.
Γάλλος Eλληνιστής, βιβλιογράφος και φιλόλογος. Αφού ολοκλήρωσε με επιτυχία τις σπουδές του στο Παρίσι, ο Chardon de La Rochette τελειοποίησε τις γνώσεις του για την ελληνική γλώσσα. Γνωρίστηκε με τον d ' Ansse de Villoison και για περισσότερα από είκοσι χρόνια αυτοί οι δύο μελετητές διατηρούσαν μια πολύ ενεργή αλληλογραφία.
Γάλλος Ελληνιστής και φιλόσοφος. Γεννήθηκε στο Issoudun, όπου και σπούδασε, μετά πήγε στο Παρίσι και εγγράφτηκε στο κολέγιο της Ναβάρης. Μπήκε στο École des Ponts et Chaussées το 1785 και ξεκίνησε την καριέρα του στην πυροσβεστική υπηρεσία του Παρισιού. Έγινε δεύτερος υπολοχαγός το 1789. Διέκοψε την καριέρα του κατά τη διάρκεια της Επανάστασης και έγινε δάσκαλος των γιων του Jean-Barthélémy Le Couteulx de Canteleu. Στη συνέχεια ανέπτυξε σχέσεις με τη συσσωρευμένη λόγια κοινωνία (φιλοσοφίας) γύρω από τον Helvétius, όπου σχηματίστηκε με τους Destutt de Tracy και Cabanis .
Γερμανός γιατρός, πολιτικός συγγραφέας, Ελληνιστής και φιλόλογος. Από το 1949 έως το 1951, υπηρέτησε ως πρώτος πρέσβης της Ανατολικής Γερμανίας στην Πολωνία. Από το 1907 έως το 1912, σπούδασε ιατρική, φιλοσοφία και ιστορία της τέχνης. Το 1918 έγινε μέλος του Εργατικού Συμβουλίου στη Δρέσδη και εντάχθηκε στο Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας. Στις αρχές του 1932, ίδρυσε το Spieltrupp Südwest στη Στουτγκάρδη, μια κομμουνιστική ομάδα αγώνων από λαϊκούς ηθοποιούς που δημιούργησαν αμφιλεγόμενα κομμάτια για τα τρέχοντα θέματα. Το 1941 απέκτησε σοβιετική υπηκοότητα και πήγε στη Μόσχα, όπου έγινε ιδρυτής της Εθνικής Επιτροπής για μια Ελεύθερη Γερμανία (NKFD). Το 1945 επέστρεψε στη Γερμανία και ασχολήθηκε με λογοτεχνικά και πολιτιστικά-πολιτικά θέματα. Πέθανε στο γραφείο του το 1824.
Γάλλος τυπογράφος, εκδότης και Eλληνιστής.
Αμερικανός πάστορας, διπλωμάτης, πολιτικός, φιλόλογος και ακαδημαϊκός, γνωστός, επίσης, για τις θέσεις του υπέρ του θεσμού της δουλείας αλλά και για το Φιλελληνισμό του κατά τη διάρκεια της Ελληνικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα 1821-1828. Το 1819 ο Έβερετ έφτασε περιοδεύοντας στην Ευρώπη, όπου μεταξύ άλλων επισκέφτηκε και την υπόδουλη στους Οθωμανούς Ελλάδα. Μετά από παρότρυνση φίλων του, μεσολάβησε στην κυβέρνηση των ΗΠΑ γνωστοποιώντας τη διεθνή έκκληση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη για τη στήριξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, η οποία συντάχθηκε στις 25 Μαρτίου του 1821 και βάσει της οποίας εξαγγέλθηκε το περίφημο δόγμα Μονρόε το Δεκέμβριο του 1822.
Ο Jeremy Bentham ήταν Άγγλος φιλόσοφος και νομικός. Θεωρείται ο ιδρυτής του σύγχρονου Ωφελιμισμού και πνευματικός ηγέτης του ριζοσπαστικού κινήματος στην Αγγλία. Γεννήθηκε στο Λονδίνο και σε ηλικία δώδεκα ετών έγινε δεκτός στο Κολλέγιο Queen΄s της Οξφόρδης, από όπου αποφοίτησε το 1763. Στη συνέχεια σπούδασε νομικά στο Lincoln΄s Inn στο Λονδίνο και το 1777 αναγορεύτηκε δικηγόρος, που ήταν το επάγγελμα του πατέρα του. Παρά το θεωρητικό ενδιαφέρον του και τις μελέτες του για το δίκαιο, εντούτοις, ο Μπένθαμ δεν άσκησε ποτέ το δικηγορικό επάγγελμα. Αντί της επαγγελματικής σταδιοδρομίας, έθεσε στον εαυτό του το φιλόδοξο πρόγραμμα της κριτικής και ριζικής αναθεώρησης της αγγλικής νομικής επιστήμης και γενικότερα του ισχύοντος συστήματος δικαίου όλης της ανθρωπότητας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειξε ο Μπένθαμ για την υπόθεση της ελληνικής ανεξαρτησίας. Υπήρξε μέλος του φιλελληνικού κομιτάτου του Λονδίνου και οι πολιτικές του ιδέες γνώρισαν αξιόλογη αίγλη στην επαναστατημένη Ελλάδα. Ο ίδιος κατά καιρούς αλληλογράφησε με κορυφαίους εκπροσώπους του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα, όπως τον Αδαμάντιο Κοραή, τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, τον Θεόδωρο Νέγρη και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Οι οπαδοί του μεταξύ των Φιλελλήνων εργάστηκαν για τη διάδοση των ιδεών του στην Ελλάδα, ιδίως μέσα από τις σελίδες των "Ελληνικών Χρονικών του Μεσολογγίου". Προς το σκοπό αυτό ο Άγγλος φιλόσοφος σχολίασε το Προσωρινό Πολίτευμα της Επιδαύρου και πρότεινε στον Κοραή να μεταφράσει τα έργα του στα Ελληνικά.
Άγγλος πολιτικός ακτιβιστής, φιλόσοφος, πολιτικός θεωρητικός και υποστηρικτής της Αμερικανικής Επανάστασης. Ως συντάκτης των δύο πιο επιδραστικών φυλλαδίων κατά την έναρξη της Αμερικανικής Επανάστασης, ενέπνευσε τους αντάρτες το 1776 να κηρύξουν ανεξαρτησία από τη Βρετανία. Οι ιδέες του αντικατοπτρίζουν την ρητορική για διακρατικά ανθρώπινα δικαιώματα της εποχής του Διαφωτισμού.
Αμερικανός τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ (1801-1809) και κύριος συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας. Ελληνομαθής, ορθολογιστής και υπέρμαχος του διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας, ήταν θαυμαστής της Γαλλικής Επανάστασης. Έγινε υπουργός των Εξωτερικών, ύστερα από την επιστροφή του από το Παρίσι το 1789, με την κυβέρνηση του Τζορτζ Ουάσινγκτον, και διετέλεσε Πρόεδρος των ΗΠΑ για δύο συνεχόμενες θητείες. Αργότερα, ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. Απεβίωσε στις 4 Ιουλίου του 1826 στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ.
Γαλλοαϊτινός πολιτικός, στρατιωτικός και πρόεδρος Δημοκρατίας της χώρας του κατά την περίοδο 1818-43. Επανένωσε το βόρειο και νότιο τμήμα της Αϊτής το 1820. Υπήρξε ο πρώτος ηγέτης κράτους στον κόσμο που τάχθηκε υπέρ του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων. Μάλιστα, έστειλε γράμμα στους Έλληνες, που ζούσαν στη Γαλλία, μεταξύ των οποίων και στον Αδαμάντιο Κοραή, εξέφρασε τη στήριξή του στον αγώνα των Ελλήνων και συνέκρινε την Ελληνική Επανάσταση με τον αντίστοιχο αγώνα της ανεξαρτησίας στη χώρα του.
Ο Αδαμάντιος Κοραής, ο επιφανέστερος λόγιος του ελληνικού Διαφωτισμού, γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1748, από πατέρα έμπορο με καταγωγή από τη Χίο και μητέρα από λόγιο περιβάλλον της Σμύρνης, και πέθανε το 1833 στο Παρίσι. Στη Σμύρνη έμαθε τα πρώτα γράμματα κληρονομώντας και τη βιβλιοθήκη του παππού του Διαμαντή Ρύσσιου. Με τον πολιτισμό της Ευρώπης ήλθε για πρώτη φορά σε επαφή στο Άμστερνταμ, όπου μετέβη το 1771 ως εμπορικός εκπρόσωπος της πατρικής επιχείρησης. Το 1782 αναχώρησε για ιατρικές σπουδές στο Montpellier, όπου απέκτησε το 1786 τη διατριβή του με θέμα τον Ιπποκράτη. Μετά από προτροπή του Γάλλου ακαδημαϊκού Villoison αποφάσισε να στραφεί στη φιλολογία και μάλιστα στην κριτική έκδοση των έργων του Ιπποκράτη. Για τον σκοπό αυτό εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε από κοντά τη Γαλλική Επανάσταση και κατέγραψε τα επαναστατικά γεγονότα στις επιστολές του προς τον φίλο του Δημήτριο Λώτο στη Σμύρνη. Η προσάρτηση της Επτανήσου από τους Γάλλους το 1797 του ενέπνευσε ελπίδες για την απελευθέρωση των Ελλήνων από τη βενετική και οθωμανική κυριαρχία. Από το 1799 ξεκίνησε την έκδοση αρχαίων συγγραφέων στη σειρά “Ελληνική Βιβλιοθήκη”, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με ζητήματα παιδείας διατυπώνοντας και τη γλωσσική θεωρία του, η οποία θα συναντήσει θερμούς υποστηρικτές αλλά και αντιπάλους. Τις απόψεις του εξέθεσε στην αλληλογραφία του με τον φίλο του Αλέξανδρο Βασιλείου στη Βιέννη, καθώς και με ξένους ελληνιστές με τους οποίους αλληλογραφούσε. Από το 1821 στρατεύτηκε στην υπόθεση της Ελληνικής Επανάστασης και της οικοδόμησης της ελληνικής πολιτείας συντονίζοντας τη φιλελληνική δράση από το Παρίσι και αλληλογραφώντας με τους πρωταγωνιστές της Επανάστασης, πολιτικούς και στρατιωτικούς, καθώς και με φιλέλληνες για την ελληνική υπόθεση και για τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους.
Adamantios Koraïs (Adamance Coray en français), l’érudit le plus éminent des Lumières grecques, naquit à Smyrne en 1748, d’un père négociant originaire de Chios et d’une mère issue du cercle lettré de Smyrne ; il mourut à Paris en 1833. C’est à Smyrne qu’il fit son premier apprentissage des lettres et qu’il hérita, entre autres legs, de la bibliothèque de son grand-père Diamantis de Ryssios. Son premier contact avec la civilisation de l’Europe se fit à Amsterdam, où il se rendit en 1771 en tant que représentant commercial de l’entreprise paternelle. En 1782, il partit faire des études de médecine à Montpellier, où il soutint en 1786 une thèse sur Hippocrate. Sur l’incitation de l’académicien français Ansse de Villoison, il décida de se tourner vers la philologie, ayant déjà débuté d’ailleurs une édition critique des œuvres d’Hippocrate. Dans ce but, il s’installa à Paris où il suivit de près la Révolution et consigna les événements dans ses lettres adressées à son ami Dimitrios Lotos à Smyrne. L’annexion de l’Heptanèse par les Français en 1797 fit naître en lui l’espoir que les Grecs seraient bientôt libérés de la domination vénitienne et ottomane. Dès 1799, il commença l’édition d’auteurs grecs anciens dans la série « Bibliothèque grecque », et s’occupa parallèlement de questions d’éducation tout en formulant sa théorie de la langue qui rencontrera des adhérents fervents mais aussi des adversaires. Il exposa ses vues dans sa correspondance avec son ami Alexandros Vassiliou qui se trouvait à Vienne, ainsi qu’avec des hellénistes étrangers qui entretenaient avec lui un échange de lettres. À partir de 1821, il se mobilisa en faveur de la Révolution grecque et de la construction de l’État grec en coordonnant l’action philhellène depuis Paris et en correspondant avec les protagonistes de la Révolution, civils et militaires, ainsi qu’avec des philhellènes engagés dans les affaires grecques.
Ο Κοραής αποτελεί το κορυφαίο παράδειγμα διαμεσολαβητή λόγω των προσωπικών σχέσεων που ανέπτυξε με ξένους στην Ευρώπη και στην Αμερική με σκοπό και το ατομικό αλλά κυρίως το κοινό όφελος. Ήδη από την εποχή της Σμύρνης σχετίστηκε με τον Ολλανδό προτεστάντη ιερέα Bernhard Keun, που του δίδασκε λατινικά και αγγλικά με ανταλλαγή αρχαίων ελληνικών μαθημάτων. Στο Άμστερνταμ ο Ολλανδός πάστορας Adrien Buurt και η λόγια σύζυγός του Carolina van Lynden θα του διδάξουν επιστήμες και φιλοσοφία, ενώ ταυτοχρόνως θα βελτιώσει τη γλωσσομάθειά του και θα εκμοντερνίσει τα ήθη του. Η γνωριμία του με τον D’Anse de Villoison θα του ανοίξει τον δρόμο για τις σπουδές ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Montpellier, όπου θα ανακηρυχθεί αντεπιστέλλον μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών, στην οποία θα αφιερώσει τη γαλλική μετάφραση ιατρικού έργου του Γερμανού Chr. Gottl. Selle, αλλά κυρίως για τη μετοίκισή του στο Παρίσι, όπου, όπως φαίνεται και από την εξάτομη αλληλογραφία του (1777-1833), επικοινωνεί με 50 περίπου ξένους ελληνιστές, λόγιους και εκδότες, όπως οι Villoison, Pierre Larcher, Etienne Clavier, Chardon de la Rochette, J.-F. Thurot, J.-F. Boissonade, Fr.-A. Wolf, Ambroise-Firmin Didot, J. M. Eberhart. Παράλληλα, σχετιζόταν με τον κύκλο των Ιδεολόγων και ήταν μέλος της Société des Observateurs de l’homme. Αρθρογραφούσε σε γαλλικά περιοδικά, όπως το Magasin Encyclopédique, όπου αποκαθιστά την εικόνα των Ελλήνων αμφισβητώντας τις επικρίσεις του Γερμανού μισέλληνα Cornelius de Paw, ενώ με το περίφημο Mémoire του διαφωτίζει τη γαλλική κοινή γνώμη σχετικά με την κοινωνική και πολιτισμική κατάσταση των υπόδουλων Ελλήνων. Η κατοικία του στο Παρίσι ήταν κέντρο διερχομένων ξένων και Ελλήνων, ιδίως νέων σπουδαστών, τους οποίους ενθάρρυνε και καθοδηγούσε, στη δε αλληλογραφία του συμβούλευε τους ομοτέχνους του (Βενιαμίν Λέσβιο, Αθανάσιο Ψαλίδα, Άνθιμο Γαζή, Κωνσταντίνο Κούμα, Κωνσταντίνο Βαρδαλάχο, Δημήτριο Αλεξανδρίδη, Αλέξανδρο Βασιλείου, Νεόφυτο Βάμβα, κ.ά.) και πρότεινε λύσεις για το γλωσσικό ζήτημα έχοντας διαμορφώσει τη δική του γλωσσική θεωρία, που θα βρει υποστηρικτές όσο και αντιπάλους, καθώς και μέτρα ριζικής αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος των ελληνικών σχολείων και του εμπλουτισμού των βιβλιοθηκών, ιδίως της γενέτειράς του Σμύρνης και της Χίου. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση ελληνόγλωσσου περιοδικού Ερμής ο Λόγιος, που θα αναδειχτεί στο προπύργιο του κοραϊσμού και στο οποίο αρθρογραφούσε σε θέματα φιλολογικού και αρχαιογνωστικού ενδιαφέροντος, δίνοντας το παράδειγμα για τη μετεξέλιξή του σε ευρωπαϊκής εμβέλειας έντυπο. Το μεταφραστικό του έργο ξεκίνησε ως βιοπορισμός με τη μετάφραση γερμανικών και αγγλικών ιατρικών συγγραμμάτων στα γαλλικά και συνέχισε με τη μετάφραση στα ελληνικά από διάφορες γλώσσες με σκοπό την αφύπνιση των συνειδήσεων και τον φωτισμό του γένους, καθώς και οι προτάσεις έργων προς μετάφραση. Θα παρέμβει δυναμικά και θα προτείνει ριζοσπαστικές λύσεις στο πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας εκδίδοντας πολλά φυλλάδια που είτε θα παρουσιαστούν είτε θα μεταφραστούν από ξένους ελληνιστές, αποκαθιστώντας την εικόνα της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, ενώ παράλληλα δια μέσου του κύκλου των Ιδεολόγων έστειλε επιστολή στον Βοναπάρτη ζητώντας του να εκπληρώσει άμεσα τα οράματα για την εκδίωξη των Τούρκων από την Ελλάδα. Κατά την Ελληνική Επανάσταση μεσολαβεί στον Eduard Everett για την αποστολή μηνύματος της Πελοποννησιακής Γερουσίας στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, γράφει στον πρόεδρο της δημοκρατίας της Αϊτής J. B. Boyer ζητώντας ενίσχυση του Αγώνα, σε φιλοσόφους και πολιτικούς όπως οι Jeremy Bentham, Thomas Paine, Thomas Jefferson, και σε άλλες προσωπικότητες της Πορτογαλίας, της Γερμανίας, της Αγγλίας προβάλλοντας την ελληνική υπόθεση και πρωτοστατεί στη ίδρυση του Φιλελληνικού Κομιτάτου στο Παρίσι. Εκδίδει, επίσης, νέα φυλλάδια με συμβουλές και προτάσεις για το μέλλον της επαναστατημένης Ελλάδας, όπως τις «Πολιτικές παραινέσεις» που θα μεταφραστούν από τον Ελβετό J. K. Orelli και θα γίνουν γνωστές στους ξένους. Το σημαντικότερο, όμως, έργο του ήταν η έκδοση αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, που οδήγησε στην αναγνώρισή του ως σπουδαίου κριτικού φιλολόγου από την ελίτ των Ευρωπαίων ελληνιστών με τους οποίους θα συνεργαστεί σε οκτώ εκδόσεις. Κατά την Επανάσταση εκδίδει έργα που συνδέουν την ελληνική αρχαιότητα με τη νεότερη και στα προλεγόμενά του προβαίνει σε θεωρητικές αναλύσεις ωφέλιμες για τους νέους Έλληνες. Ο Κοραής, μπορεί να θεωρηθεί το λαμπρότερο παράδειγμα Έλληνα λόγιου της διασποράς, ενεργού μέλους της République des lettres στην Ευρώπη και μάλιστα στη Γαλλία κατά την εποχή του Διαφωτισμού, της Επανάστασης και της Παλινόρθωσης, ο οποίος αισθάνεται πολίτης του κόσμου και Έλληνας πατριώτης ταυτοχρόνως.
Koraïs constitue l’exemple suprême du médiateur en raison des relations personnelles qu’il développa avec des étrangers en Europe et en Amérique, dans un but qui parfois lui était propre, mais qui était surtout commun. Dès l’époque de Smyrne, il était entré en relations avec le prêtre protestant Bernhard Keun qui lui avait enseigné le latin et l’anglais en échange de leçons de grec ancien. À Amsterdam, le pasteur hollandais Adrien Buurt et sa femme, l’érudite Carolina van Lynden, lui enseigneront les sciences et la philosophie, tandis qu’il y améliorera son apprentissage des langues et se fera aux mœurs nouvelles. Sa rencontre avec d’Ansse de Villoison lui ouvrira la voie vers des études de médecine à l’université de Montpellier, où il sera nommé membre correspondant de l’Académie royale des Sciences, à laquelle il dédiera la traduction française de l’ouvrage de médecine de l’Allemand Christian Gottlieb Selle. Mais elle permettra surtout son installation à Paris, où, de ce qu’il appert des six volumes de sa correspondance (1777-1833), il communiqua avec une cinquantaine d’hellénistes, de savants et d’éditeurs étrangers, tels que Villoison lui-même, Pierre Larcher, Étienne Clavier, Chardon de la Rochette, J.-F. Thurot, J.-F. Boissonade, Fr.-A. Wolf, Ambroise-Firmin Didot, J. M. Eberhart. Il se lia parallèlement avec le cercle des Idéologues et il fut membre de la Société des Observateurs de l’homme. Il écrivait des articles dans des revues françaises telles que le Magasin encyclopédique, où il rétablit l’image des Grecs en remettant en question les jugements de l’Allemand mishellène Cornelius de Paw, tandis que par son fameux Mémoire il éclaire l’opinion publique française sur la situation sociale et culturelle des Grecs asservis. Sa demeure parisienne était un centre d’allées-et-venues où se croisaient Grecs et étrangers, particulièrement de jeunes étudiants qu’il encourageait et guidait, tout comme dans ses lettres il conseillait ses pairs (Benjamin de Lesbos, Athanassios Psalidas, Anthimos Gazis, Konstantinos Koumas, Konstantinos Vardalachos, Dimitrios Alexandridis, Alexandros Vassiliou, Neophytos Vamvas, et d’autres encore). Il y proposait également des solutions à la question de la langue pour laquelle il avait développé une théorie propre, qui connut ses admirateurs et ses détracteurs, ainsi que des mesures de réforme radicale du système d’éducation des écoles grecques et d’autres encore pour enrichir les bibliothèques, particulièrement dans sa ville natale de Smyrne et à Chios. Il fut aux premiers rangs de ceux qui fondèrent la revue hellénophone Ερμής ο Λόγιος (Mercure savant) qui deviendra le bastion du koraïsme et dans lequel il écrivait des articles sur des sujets d’intérêt philologique et touchant à l’antiquité, donnant ainsi l’exemple afin d’en faire une publication d’envergure européenne. Son œuvre de traduction débuta pour des raisons pécuniaires, par la traduction en français de traités médicaux anglais et allemands, puis elle se poursuivit par la traduction en grec depuis diverses langues dans le but d’éveiller les consciences et d’éclairer la nation grecque, et il en fut de même des propositions d’ouvrages à traduire. Il intervint dynamiquement dans le problème politique de la Grèce en proposant des solutions, publiant de nombreuses brochures présentées ou traduites par des hellénistes étrangers, rétablissant l’image de la Grèce dans l’opinion publique européenne, tandis que, par l’intermédiaire du cercle des Idéologues, il envoyait une lettre à Bonaparte en lui demandant de réaliser le projet visionnaire des Turcs chassés hors de Grèce. Au cours de la Révolution grecque, il s’entremit auprès d’Edward Everett afin qu’il transmît un message du Sénat du Péloponnèse au gouvernement des États-Unis d’Amérique ; il écrivit également au président de la République haïtienne J. B. Boyer en lui demandant d’aider le Combat des Grecs, ainsi qu’à des philosophes et à des hommes politiques tels que Jeremy Bentham, Thomas Paine, Thomas Jefferson, et à d’autres personnalités du Portugal et d’Angleterre, afin de leur exposer l’affaire grecque ; il joua aussi un rôle de premier plan dans la fondation du Comité philhellène de Paris. Il publia en outre de nouvelles brochures contenant des conseils et des propositions sur l’avenir de la Grèce insurgée, telles que les « Πολιτικές παραινέσεις » (Exhortations politiques) qui, traduites par le Suisse J. K. Orelli, seront ainsi connues des étrangers. Mais son œuvre la plus importante fut son édition des auteurs grecs anciens qui le fit reconnaître comme éminent philologue critique par l’élite des hellénistes européens avec lesquels il collabora le temps de huit éditions. Au cours de la Révolution, il édita des œuvres qui reliaient l’antiquité grecque à l’époque moderne et, dans ses préfaces, il se livra à des analyses théoriques utiles aux Grecs de son temps. Koraïs peut être considéré comme l’exemple le plus éclatant d’érudit grec de la diaspora, membre actif de la République des Lettres en Europe et particulièrement en France au cours de l’époque des Lumières, de la Révolution et de la Restauration, qui se sentait à la fois citoyen du monde et patriote.
